ص.ن.د.و.ق.چ.ه

وقتی باز می گرداندند؛ او زنده نبود ، اما پدرش در کما.

پ.ن. زیاد در دل دارم:

1- بچه محل! باز هم تنها ،تنها؟

2- رو در و دریوار این شهر... نمی خواهم! نمی خواهم ! با عکس هایت که فردا بر رویشان است، یادگارت باشند.

3- 20 اردی بهشت، روز اول هفته ی خوانسار بود. بهشت بود. روز 21 اردی بهشت، روز دوم هفته ی خوانسار بود، جهنم شد.

4- آ خدا! هوای رفیقمونو داشته باش! نمی گم داداشم بود، اما بچه محل بود... نیاز به قسم که نیست؟

5- تازه داماد بود. نه این که بگویم مثل قاسم حسین (ع)؛ اما... برایش دعای مغفرت کنید که بشود مثل قاسم حسین.

6

7

8

حتی اگر 1000مین پ.ن. را هم بنویسم یک چیزی توی قلبم، طناب چشمانم را همچنان شل می کند.

آهان!

آی اتوماسیون! حساب دستت باشد! این سومین اش بود.

پ.ن.ِ پ.ن.ها : یعنی 8 ساعت است که دیگر در... از... برخاک نیستی؟؟ چگونه موتور سردخانه از پس آتش چشمانت برآمد؟

مُهری است بر تایید نداشتن تو.

صداقت، خطرناک تر.

ما هیچ وقت پوستمان کلفت نمی شود.

----------

پ.ن. کرگدن ها هم پوست اندازی می کنند.

کاش دست کم برای این یک روز،
بین خیابان و پیاده رو های شهرم، دیواری از درختان نبود.

کی به این شهر بر میگردی؟

بعضی وقتا یهو یاد یه نفر میفتی و میگی : اااااااااااااااااااااااااا چند وقته ازش بی خبرم؟ 

و تو کل این مدت نبودش رو حس نکردی.

واسه این یه حس بد میاد سراغت که چرا اون کسی که فراموش کرده، تویی.

حتی اگه اون طرف هرگز هم به یاد تو نیفته.

با خودت درگیر میشی که این منم؟؟؟ 

اونی که ادعا داشت هیچوقت فراموشش نمیکنه، منم؟

و هر چی حال بده سرازیر میشه توی سینه ات.

وا میری به کنج دیوار و زمین و زل میزنی به کنج دیوار و سقف.

یه ذره که گذشت، یادت میاد :"قسم به روزایی که نیست، وقتی بود هم هیچ غلطی نکرد."

یه هو سبک میشی.

اون قدر که داد میزنی:" زنده باد قدم زدن یه نفره! " 

و نگاه مبهوت مادرت، آخرین چیزیه از لای در خونه میبینی.

یک عمره که در انتظار تو

قفل سکوت روی دنیامم

اینجا اگه خورشید هم باشم

بی تو کمم، از جنس ابهامم

اینجا تموم قصه از درده

اینجا تموم قصه آتیشه

اینجا اگه حتی نباشی هم

تو لحظه هام بوی تو می پیچه

اینجا سکوت محض و آیینه است

اینجا نگاه خیره به دیوار

اینجا مرور خاطرات توست...

اون لحظه های خوب بی تکرار

آتیش به جونم افتاده بانو!

از حسرت چشما و آغوشت

تو همنشین شاپرک هایی

گل های پیچک مست تن پوشت

یک روزو میبینم که همرامی

اون روز خونه قصر نور میشه

اون  روز هر چی ماهی عیده

آزاد از تنگ بلور میشه

با خنده ی تو باغ می رقصه

جون می دی به بزم شقایق ها

هر لحظه ی من با تو نوروزه

با تو چقدر آرومه این دنیا

-------------------------------------------

پ.ن.: نوروز خجسته.

hi

 salam

 khoobi?////

 are

 mamnoon

 to khoobi?

 bad nistam

 alaln miam bash karet daram

 ok

 bbakhshid

 khahesh mikonam 

:14che khabar

 salamti

 chikar mikoni?

 tekrar

 sorry alan miam bbakhshid

 tekrar mikonam diroozam ro, har rooz 

ok

دیگر وقت سفر شده است.

یا ترس از امتحان که واسه از دست دادن پاس شدن اون درسه.

یا تاریکی؛

یا حتی عشق.

بالاخره هر وقت حرف از ترس پیش میاد، پای از دست دادن یه چیزی میاد وسط.

دقت کن!

ترس واسه وقتیه که چیزی قراره از دست بره.

گاهی تو کارایی که قراره بشون دست بزنیم واقعا چیزی نیست که از دست بره.

هر وقت خواستی کاری بکنی، خوب گوشه موشه هاشو نگاه کن و خیال خودتو راحت کن که ضرری در کار نیست.

اون موقع سینه رو سپر کن و صاف به مسیر پیش روت نگاه کن و با خودت بگو:

"وقتی چیزی برای از دست دادن وجود نداره، نترس!"

و قدم هاتو "محکم" به سینه ی زمین بکوب.

اونقدر که زمین و زمان، زیر عظمت اندیشه هات، قد خم کنند.

-----------

پ.ن: تقدیم به کمش عزیز. به خاطر مهربونی ها و احترامی که برام قائله.

پ.ن۲: تقدیم به هیچکس عزیز که در سرآغاز "سفری دونفره" است و البته به همسفر عزیزش.

من هم می توانستم خودم را ببخشم.

--------------

ویرایش:

بعد از ارسال این پست،

مدام این پست دوست قدیمی ام، ترید، در ذهنم چرخید:

"آخر نوشت : من با خودم کنار نمی آیم، تو با من کنار بیا."

آهای! 

ای کُهَن ترین!

ای مانده ی به دل!

به فاطمه و جوادش قسمش دادم که واسطه شود.

حالا اگر جرأت داری براورده نشو!

- فقط نوک دَماغتو می بینی!

آن قدر این را شنید که فکر کرد ایراد از  دَماغش است؛ رفت و دَماغش را جراحی پلاستیک کرد.

فرقی نکرد.

هنوز هم فتحه را با کسره اشتباه می گیرد.

-------------------

2

گاهی می مانم در دوراهیِ "خدا حاجتت را بدهد" و تیترهای روزنامه ها.

برای خطر نکردن، ماهانه ام اندک است.-شاید هم ایراد از بزرگی مخرج کسر است نه کوچکی صورتش-

بانو!

رابطه ای میان این که چقدر به هر کس صدقه بدهم و مقداری که دعایش به تو نزدیکم می کند، وجود دارد؟

--------

3

راهی مشهدم

حلالم کنید./

لبخندت مادر شقایق هاست.

کمی هم اخم کن ای من!

-شقایقِ دل نسوخته که شقایق نیست-

امّا، بعضی آرزوها رو آدم می داند که به دلش می ماند.

----

پ.ن:عیدانه ی غدیر 90 به ناخدا.

هر وقت شیشه ای از خانه ی ما یا یکی از اقوام می شکست، خیالمان راحت بود که شب ، زوزه ی سرما به خانه سرک نمی کشد. آینه ها را هم درست می کرد.

اما حالا که مرده ، دیگر از سفره های 10 متری خبری نیست،

چند سال است نگرانی افتاده به جانمان که نکند شیشه هامان بشکند.

***

 چند سال است که آینه ها را خودمان می شکنیم ؛ آخر از سفره های 10 متری دیگر خبری نیست.

حس کردم لازم است بروم شیشه خَر و شیشه بُر و شیشه فروش بشوم  امّا دیدم بیش از آینه هایی که نصب می کنم، می شکند و البته می شکنم.

-ترانه ای از او که آخر سر سلام می کند، خواندم.-

شاید بهتر بود که از اول می رفتم  شیشه بَر و شیشه فروش  و شیشه خُر  می شدم.

به آرشیو پیوستی.

پایان.